Są rzeczy i uczucia uniwersalne. Ot, na przykład ja, kiedy oglądam zdjęcia swojego syna z przedszkola, czuję dokładnie to samo, co Radziwiłł „Rybeńko”, kiedy patrzył na swoich chłopaków w kościele.
„Kamerdynerom rozkaż WPan, aby lepiej poprawiali włosy, halsztuki i pończoszki, bo mi wstyd był samemu, kiedym widział w kościele u dzieci moich głowy nieczesane, a włosy i razu nieakomodowane, właśnie niby u prostaczków jakich, albo niedźwiadków na głowie stali.”.
I co tu, człowieku, można na to poradzić?

